Stella’s blog: Tennisles en levensles

Bij het inspelen voor de vierde wedstrijd in mijn poule van de single clubkampioenschappen moet ik bakzeil halen. Ik hoor bij elke beweging een onaangename krak in mijn knie. Zonder knieband gaat het niet lukken. En ik ben niet de enige die hulpstukken nodig heeft om dit jaar het toernooi tot een goed einde te kunnen brengen. Negen deelnemers vallen binnen de twee speelweken uit. Hamstrings, tennis-armen, -polsen en ruggen kraken.

Hóe leuk?

Vijf wedstrijden in korte tijd is voor een dikke vijftigplusser een uitdaging. En dan vooral om na de finaledag ook nog vriendschappelijk te kunnen blijven tennissen. “Leuk toch om zoveel wedstrijden te kunnen tennissen?” levert Grote Vriendelijke Reus Cor Kok als kanttekening bij het doorsturen van de wedstrijdschema’s die Christine en hij samen hebben gemaakt. “Ja, Cor”, antwoorden wij braaf maar in ons achterhoofd rijst de vraag ‘Hoe?’ bij het leuk van zoveel wedstrijden.

Zó leuk!

In ieder geval zó leuk, dat we lang en graag napraten over het verloop van onze wedstrijden, de vermoeide ledematen rustend in de heerlijke loungekussens. Grote overeenkomst in de gesprekken is de conclusie dat tennislessen je veel leren maar dat er nog een lange weg te gaan is om ze ook in de praktijk te brengen.

Al mijn ballen gaan uit

“Bij Suus gaat mijn service goed, en hier sla ik allemaal dubbele fouten!” Veel gehoord ook: “Waarom gaan al mijn ballen uit?” GVR Cor loodst ons, adviserend met zijn onafscheidelijke Desperado in de hand, door het toernooi. “Misschien een stapje achteruit bij de baseline?” En hé, tot mijn verbazing, eindigen mijn ballen daardoor een keertje binnen de lijnen. Hoe eenvoudig kan het zijn? Jammer genoeg kwam zijn advies te laat om bij de stand van één verloren set en een achterstand van 5-2 nog het verschil te maken…

Verloren en toch gewonnen

Stella's blog

Zo zwart-wit als winnen of verliezen is een tennistoernooi niet. Als je aandachtig luistert, leer je van je medespelers….

Tennis zit ook tussen de oren, delen wij verliezers met elkaar. Te veel ambitie om goed te spelen en te winnen, te veel ongeduld om te scoren en ja, hoor: daar gaat de bal het hek over! Na de tennisles nu dus ook een levensles. Een die ik graag ter harte neem. Zo heb ik van mijn tegenstanders verloren maar op mezelf gewonnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *